Vlieland

Into The Great Wide Open


Wanneer ik er ben vind ik altijd dat ik er te weinig kom. Vlieland, dit keer, maar lees 'een waddeneiland'. De reis erheen is precies lang genoeg om ook echt weg te raken, zo'n boottocht de ultieme oversteek naar een plek die bij mij iets tussen verleden en verlangen raakt. Mijn buitenlandse of nieuwkomer- vrienden vertel ik dat je op een waddeneiland ziet en voelt hoe Nederland 50 jaar geleden was. Ik weet niet of dat echt zo is, zeker Vliebiza is ook erg mondain ondertussen. De frisse schoonheid tussen water, golven, zand en lucht; de wijdse uitzichten; de strakke lijnen duinen, helmgras, kust, branding, horizon; de stilte in de inktzwarte nachten; de kleuren in alle schakeringen blauw, grijs, geel, groen en rood van de vuurtoren; er gaat een enorme geruststellende bekoring van uit die me herinnert aan alles wat ik fijn en belangrijk vindt. En doet verlangen te blijven of in ieder geval vaker terug te komen. Nu ik dit zo opschrijf realiseer ik me dat ik een vrij letterlijk voorbeeld geef van hoe schoonheid, het Schone iets in ons wakker kan roepen dat ligt te sluimeren, ons iets kan doen herinneren dat belangrijk is. Zoals ik in Organitopia betoog. Nou, zo dus.