Adviseert Leidt Ontwikkelt Schrijft

Over Organitopia


Zo op tweederde van mijn loopbaan vraag ik me wel eens af wat ik geworden ben. Professioneel gezien dan. Het woord generalist is een breed wapperende vlag om onder te varen, maar dekt de lading toch niet helemaal.

Voor mijn professionele identiteit zet ik altijd de kwalificatie 'psycholoog' voorop. Als sociaal & organisatie maar ook klinisch psycholoog trekt de intrinsieke motivatie van zowel de mens als de organisatie allereerst mijn aandacht. En de afstemming daartussen. Klopt de missie en de visie met dat wat er 'geproduceerd' wordt? Is de missie terug te herkennen in het dagelijks werk van de mensen in de organisatie? Een verpleegkundige die zich niet meer herkent in de zorgvisie van het ziekenhuis waar ze werkt. Of gewoon onvoldoende tijd heeft voor de patient. Een team dat uitstekende cijfers haalt, maar ondertussen het gevoel heeft dat de klant er eigenlijk niet echt toe doet. Dat soort incongruenties fascineren en leiden me, en het zijn er meer dan je zou denken.

Wat is er nodig om de organisatorische, systemische en de (inter)persoonlijke motivatie beter op elkaar aan te sluiten? In Organitopia werkte ik uit welke perspectieven ik daarvoor meebreng. Soms hele 'blauwe' bedrijfsmatige, die gaan over doelen, resultaten, KPI's, financiën, werkprocessen of bemensing — het soort vragen dat beantwoord dient te worden door bestuur of directie, of thuishoort bij de staf, in een stuurgroep of een jaarplan.

Vaak is het perspectief (ook) meer relationeel en gevoelsmatig als het gaat over motivatie, samenwerking, cultuur, stijl, aansturing en leiderschap — de manier van aansturing van medewerkers die niet past bij de mate van preofessionaliteit, de gesprekken die gevoerd worden in de wandelgangen, de manier waarop de missie en ambitie vorm krijgen in de (team)beloning.

Langs het Schone, het Ware en het Goede ga ik na wat er nodig is: betrokkenheid, verheldering, sturing, ontwikkeling? Gaat het over leiderschapsontwikkeling, over beter richting geven, of over ruimte maken voor ontwikkeling? Over een helder verhaal, of over het eerlijk benoemen van wat er al jaren niet gezegd wordt? Daar pas ik de interventies op aan. Zo generalistisch is het dan weer wel.